Nen jeden raz… (2)

W całi chëczë widzëc bëło dzélczi aparaturë a czérwòny zôcér na scanach ë glënówce sërbno prôwadzëł do mëslë, że jaczés wiôldżé mòrdarstwò miało tuwò môl…
- Tëli dobrégò zacéru – cëcho skòlëł Franc. Jegò wąsczima remionama szarpałô jedna krãpò za drëgą a na bruny flabie zjôwiałë sã co sztërk to łizë to niedowiérnota. A czasã òbie të rzeczë na raz. – Chto – chlëchnął – chto bë chcôł cos taczégò zrobic?
- To je prawie to, co mómë terô do ùgwësnieniô. A wiém nawetka dze nót przińdze nama nacząc… Zdrzë na to! – cos łisnãło mù w rãce. – To je naji pierszi, ë wierã slédny szlach.
- A co to je? Môrcën, mie to dzywnô wëzdrzi…
- Prôwda. Ë je blós jednô òsoba, chtërna mòże nama rzec chto bë miôł interes w niszczenim mòji wërobni bimbru… – zamëslëł sã
- Nie mòże bëc… przédnik skarbòwégò ùrzãdu?
- Franc… Mëslësz, że państwò je procëm priwatnëgò miectwa? Jes të letczi w głowie? Nié, to chtos wiele barżi mòcny… Mómë tuwò dze kònkùrenta.
Cëchòsc jakô zwalëła sã zarôzkù pò nëch słowach wëstraszëła Franca. W tim sztërkù wszëtczé ptôchë a nawetka stebła trawë zamarłë w ùrzase. To mògło òznôczac blós jedno…
- Wòjna – spòkójno a nawetka z niejaczim zadowòlenim rzekł Môrcën.
- A chto je procëm naju? – Francowi nie darzëło sã zatacëc dërgòtania głosu.
- Jidzema do szkólnegò, òn na gwës wié chto mô winã!

Nen jeden raz…

-Bãdzesz të sztël! – na fùl gãbã zarëczôł Môrcën. Czérwóny na pëskù wëzdrzôł za jaczim pitã, chtërnym doch béł. Z taszë przë dżinsowëch bùksach włożonëch w skòrznie, wëzérałë mù cigaretë. Ze skòrzniów òsoblëwé wezdrzącé szkło… Na pierszi rzut òka – wódczi a piwa to òn na zemiã nie wëlewôł. Leno bôczlëwé òkò òbzérôcza dozdrzëc mògło pòbérny a inteligentny wid, dzyrzkòsc rësznotë, niechtërni nawetka bë rzeklë, że to wëdżibë, a bezògôdkòwe òpanowanié. Dżentelman w kòżdim calu, chòc mòckò przeżarti alkòhòlã. Dzysô miôł jeden z swòjëch barżi lëchich dniów – jegò bimbrowniã przeżëła bómbardowanié. Chòc słowò “przeżëła” nie je nôlepszim òpisënkã zdarzonëch ùbëtków w aparaturze.

(…)